Mesut Şenol

Graduated from the Political Science Faculty of Ankara University.Earned his Master’s Degree in Public Administration and Public Relations. His five poetry collections were published, and many of his poetry and literary translations appeared in many national and foreign literary publications and anthologies. Attended a number of national and international poetry and literary festivals in the country and abroad, and acting as an organizer for some of them. Received numerous literary awards in the country and abroad.  A member of many literary organizations. In May 2016, he was elected to serve for three years on the Executive Board of the Three Seas Writers and Translators Council. He is the Turkey Culture Delegate of the LiceoPoetico De Benidorm.

 

 

WHAT  STRANGE THING

IS GOING ON INSIDE ME?

 

 

I would be very surprised not to notice there is something strange going on inside me! It is always a clash of the ordinary and the out of the ordinary when it comes to the personal inner life of my existence. I am not a simple machine or entity. I carry in my genes all the experiences my ancestors had until my physical being came into existence.

Generally speaking, our personality has evolved for millions of years in a very strange way. We still possess animal-like intuitions and inclinations. This is from nature’s point of view of survivability:  quite a necessary requirement through which we maintain our primordial features such as our egoistic attitudes about feeding ourselves, mating in order to secure the continuity of our species in the disguise of the sexual drive, and defending our lives fiercely in order to survive.

We are capable of many things, good and bad. Does this make us feel or think strange things?  By what criteria do we think there are strange things inside us? These are all relative ideas. Socialization makes us a stranger to ourselves. We accept the rules of the group, of society so to speak, the values and norms to be followed. The combination of these usually turns a person into a stranger to his/her (their) nature. But it is also paradoxically true that socialization is not only a necessity for survival, but also a process which alienates us from ourselves.

So eventually we become genuine hypocrites in terms of our individual being and our commonsocial identity. We are neither of them. We oscillate betweentwo extremes. Our primitive being wants to do   what is natural, but, on the other hand, we are aware of socialrules directlycontravening our purest desires and drives that crave satisfaction.

That means we live in a constant state of stress. That is why we lose our appetite for many normal functions in life. We abandon our selves and so-called selfish desires and wants. Perhaps this friction gives us the stimulus to express ourselves in subtle ways which most of the time amount to artistic creation.

There is another tendency inside us to find outer and inner peace. We toilto avoid those destructive, barbaric tendencies that are also relevant to our survival instincts. We feel in our deeper selves that we have to conquer others in order to have a chance of survival. We unconsciously fear our friends; loved ones might turn into enemies. That state of mind – it does not matter whether we live in times of peace – makes us easily irritable and unstable creatures in our surroundings.  How then can we reconcile our aggressive traits with our peace -searching souls? How come we act evillywhen we could show the most magnificent, merciful and compassionate behavior towards others, even to our adversaries?

Whatever is going on inside our heads, our souls are as complicated as we and the evolution of humankind are. This complexity allows artistsand writers to tap the bottomless volcano inside ourselves to distill the most aesthetic works humans can produce.  Unfortunately though, this artistic creativity sometimes has much in common with the art of warfare,   with the result that all scientific and artistic endeavors might lead to the entire annihilation of the human species on the planet.

However, there is still a humane way out in this quagmire. We have to make use of the power of our good and well-intentioned side to light our way. Ingenuity is something artistry is very good at in finding ways to express the concerns we all have for ourselves and for posterity.

We have to explore our inner selves   much more effectively. Progressively, we would be better off if we didn’t stop sharing what’s going on inside us…

 

 

NO COMMENTS FOR COMMENTS

 

I

i battle with being beaten day and night

my soul gets rest at the end of each fight

the arms might have fallen down on the ground

depth inside me it never gets shallow at any time

if only I could maintain oneness in spirit

let me find your voice, your vision and myself there

 

 

II

as close as a breathing

your throat gets dry even though you’re not speaking

in presence of water you may as well forget about drinking

without charging the cells for sensually vibrating

as incognizant attitude was not being damned ignorantly

you can make the sage sweat through the worldly puzzle

you can easily thread the string of time once more

though there is around no passenger of the fantasy world

you would wait for the real or the virtual customer just in case

yes you are right, one day the facts and dreams would meld

III

at once the longings my rise

should the horizon-less dreams be dispatched

not living through them of their own accord

you might fear of sending away mentioned acquaintances

some ones are to unlock the door of unknown world

you might say that you had lived a life

you encounter your memories I did not taste

before you forget about your future

you may as well run to me

who knows

 

 

IV

and in effect to race

like mad

despite holes

like a door not letting any wavering pass

in a daring style

 

 

V

they sure are the heroes of the legends

in the dusty passages of the history pages

they might be waiting for some ones

the ones with chivalry spirit indeed

they live in the realm of ungrudging folks

their loves come from the purest passions

they like to run to the other side of their world

what if there exists a middle age setting

what difference it could make?

VI

intercontinental voyages made via writing

flying birds commissioned to deliver the mail

though their cargo might be heavy, it is worthy of the toil

thoughts seem to be migratory like those birds

let us conquer through the power of thinking

sacrifices of the universe gone for the spoil

wisdom as well as beauty reside at that place

even though nobody would take or touch them, they are there!

 

 

VII

as humans fight with hardships

they talk about intimidation for the desperate

you might as well get your wisdom speak via your most deep

voice

let tam-tam sounds be heard from distance for good news

Say enough for the misery of the human race

 

 

VIII

reproaches hand in the vacuum most of the time

complaints tend to be steam-less, voices are pinched

the water of high places do not go down to the plain

though I raised my hands to the sky

i am not one of those who are ashamed of pray

i would not beg, because i deserve it

whetheryou go give it or not

i will always be in pursuit of my claiming right

 

IX

to live and to write

in the territory of interpretations

to rebel against the universe

and the world where our fates find their ways

due to its uncertainties

to bathe in the same river

even though the water is different each time

to go through the sieve of the hour

to stay on the top sometimes or falling down to the floor

to become cold while being burnt

and to shiver by a warmish contact

 

 

 

 

BELGRADE DAYS

 

I – Flowering Petals

crowned as it suits the genesis of the herbs

yielding to an authoritative beauty of her time

desperado bodies rise as the sun gets on the wane

petals come out first to usher the path of flowers

oceans release their tension through chimneys of hype

you and me tend and water a wildish desire

sacrifice of petals seems nothing but a renaissance

as petals in their shade give way to flowers

 

 

II – Belgrade’s Birds

the sky shadowed by the hues of the birds of nostalgia

the ancient loving city cried and responded in awe

the girls lined in embraces of much sought affection

drinks gulped in a second with the passage of mania

the stories told on countless accounts

the two rivers even floated with their guilty attention

poets wrote their telling epics all over again

birds of Belgrade flew suddenly in succession.

 

 

III – Check With It

daring looks catch the watcher

tons of laughter spill over tasteless feast

kindness never stops performing

years of longing stretches

the ones loved and teased

dirtying the air of suspicion

through a responding reception

to pull the strings

actors of life take on to the stage

the legs shown on the parade

march in unison in places bats scream

palaces house the simplest kind

lines of design scratches time

the courage you have to interpret

that seems to be the hardest one

without checking it out

you are done

IV – Playing To The Horizon

a fiddler comes to town

from afar land even

he forgets piercing timing of years

the audience he expects

falls shorts to any standard

one crazy poet

not mindful of any resentment

he makes himself present

in front of a deserted home

the fiddler and the poet

both take up their instruments

the fiddler becomes the horizon

the poet played their song

 

 

V – Poet in the Bus

busses can drive poets nuts

the reason may fly over the clouds

the sentiments tickle minds and fantasies

lovers tend to maintain their senses

as long as a poet in the bus

keeps the promises to lead

a normal life against all odds

the light touch of words

comfort the troubled mind

yet it proves not to be that easy

people in the bus

may go crazy

the minute they become

the poet’s true comrades

 

 

 

VI – Share the Beauty

what comes out of the dearest of thoughts

what makes one to be chilled in the face

of the deepest fear

someone knows better when majority feels otherwise

it seems to be a mirage

of the abandoned hopes

sirens warn off non-holistic happenings

life gets complicated with satisfactions

of displeased souls

though your time shall come of age

when you are ready

to share the beauty

 

 

VII – Street Lights in the Night

the street lights loom in the dark

hopes dare to fancy escaping

the alleys narrow your images

street lights streamline my dreams

though the night claims to be young

street lights feel otherwise

you walk along your strangeness

the time frame crisscrosses street lights

in the night

 

VIII – Two Rivers

emerged and embraced us

their hearts melted in the finest desire

reaching their destined arrival

led to the turbulence in the air

two rivers streamed side by side

bizarre nights and sounds

retrieved their hidden moments

by echoing the centuries of happenings

cried the shepherds of these eternal waters

happy to be lost in their mysterious distance

two rivers have felt forever

the silent wound of being separate

their unstoppable struggle to merge

 

 

IX – Two Words

fields of a sustained dream stretch our plainest imagination

there are times one needs to cave in to save the situation

by thinking of void you are well equipped to find

the best of best living inclination

writing a poem of repeatedly suspended fiction

you may be at the heart of hardest creation

again there will be moments for your fanciful aspiration

you can share what is there as you are about to come in

the legendary paths won’t cross your faith in a second’s

running

dealing with the undying desire’s awakening

to peel off the scares you breed in your cutting

whole story might become an issue of a humanistic agony

two words spell out your motto, your stance or whatever

light may be brighter at the tunnel’s end through a beamer

the world rotates on an axis of deceitful talker

two words of choice resonate in POET’S ADORE

 

 

 

 

HURRICANE TULIPS

 

The wheel of faith should make life difficult, for some people

might have missed the mold of their humanity

Cast stones, pebbles and the sand may be smashed

under the invisible works of art, indeed

Will there be some cure for aching hearts

eventhetalkative wise seem to be in the dark all the time

 

Sea sparkles are shining so perfectly on the surface

they are come and go doing it all over again

Their flesh and teeth on the counter of life

and they are slicing tiny hearts, indeed

 

Writings, words, essence are all flying

going after exhausted winds

without stopping a moment

Stories and fairy tales become alive

in some epic papers

and in the tongue and hands of the bards

A mountain goat gazes from the high of it

as it was drinking the taste and chill of freedom

The clouds are in rings

wandering in the hidden places of the valley

and their rage is erupting from the very bottom

It should be a riddle of nature

distinguishing and fusing the air,

the formula, the water and the fire

 

Here it was those hurricanes that brought

and made them bring together the tulip bulbs

using the magical formula of the sea fairies

The color of the tulip was being donned with love and enthusiasm

Sometimes navy blue, sometimes pinkish

 

Hurricanes would not smash

the delicate cheeks of those graceful flower

It was nature that gave birth to both suffering and love

the ones should have known the charm of immortality

it was high time to bury it in the earth

 

Hopelessness could not be harvested, hope is to be raised

the sheik of bewilderment would not care about

from which creek the water comes down

the water used to flow, so did life

finding its own path by itself

the tulips and the hurricanes

would be kissing all the time

 

the life itself

and each other…

 

MESUT ŞENOL

 

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinden mezun oldu. Yönetim ve Halkla İlişkiler alanında yüksek lisans eğitimini tamamladı. Beş şiir kitabı yayımlandı ve pek çok şiir ve edebi çevirisi yurt içinde ve dışındaki yayınlarda yer aldı. Serbest editör, TV sunucusu, çevirmen olan Mesut Şenol halkla ilişkiler, iletişim, topluluk önünde konuşma ve gönüllük konularında eğitimler vermektedir. Yurt içinde ve dışında pek çok şiir ve edebiyat festivaline katıldı, bir kısmının düzenlenmesinde rol üstlendi. Yurt içinde ve yurt dışında çeşitli edebiyat ödüllerine layık görüldü. Pek çok edebiyat kuruluşunun üyesidir. Mayıs 2016 tarihinde Üç Deniz (Baltık, Karadeniz ve Akdeniz) Yazarlar ve Çevirmenler Konseyi Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi. Merkezi İspanya’da olan edebiyat Kuruluşu LiceoPoetico De Benidorm’un Türkiye Temsicisidir.

 

 

İÇİMİZDE ÖYLE GARİP BİR ŞEYLER OLUYOR Kİ!

 

 

İçimde garip bir şeylerin olduğunu fark etmemek beni şaşırtabilirdi! Varlığımın kişisel iç dünyası bakımından sıradan ve sıra dışı olanlar birbirleriyle sürekli çatışıyor. Ben basit bir makine ya da varlık değilim. Genlerimde, fiziksel varlığım bir varlığa dönüşünceye kadar atalarımın bütün deneyimlerini taşıyorum.

Genel olarak belirtmek gerekirse, kişiliğimiz, garip bir şekilde milyonlarca yılda evrimleşmiş. Hala hayvansal içgüdülere ve eğilimlere sahibiz. Bunlar, doğanın hayatta kalma ve kendimizi besleme, üreme ve cinsel güdüler görüntüsü altında soyumuzu ve varlığımızı sürdürme bakımından kendimizi savunma gereklilikleriyle bağlantılı.

İyi ya da kötü olan pek çok şeyi yapma kapasitesine sahibiz. Bu bizi garip şeyleri hissetmeye ve düşünmeye mi yöneltiyor? Kime ya da hangi ölçütlere göre içimizde garip şeyler olduğunu düşünüyoruz? Grubun, belirtmek gerekirse toplumun kurallarını, değerlerini kabul ediyoruz. Bunların birleşimi bir kişiyi, çoğu zaman kendi doğasına yabancı haline getiriyor. Hayatta kalmak için çelişkili bir şekilde sosyalleşme gerekli ama bu süreç bizi de kendimize karşı yabancılaştırıyor.

Dolayısıyla bireysel varlıklar ve ortak sosyal kimlikler açısından bizler sonunda gerçek ikiyüzlüler haline gelmekteyiz. Tek başına bunlardan hiçbirisi değiliz. İki uç arasında gidip geliyoruz. İlkel benliğimiz doğal olan pek çok şeyi yapmak isterken, yalın arzularımız ve güdülerimizin tatmin etmek istedikleriyle doğrudan çatışma içinde olan sosyal kuralların da farkındalığını yaşıyoruz.

Bu da, bizim sürekli bir gerginlik hali içinde yaşamamız anlamına geliyor. Bu nedenle yaşamdaki pek çok normal işlevler konusundaki iştahımız kaçıyor. Özümüzün istediği ve bencil arzu ve istemlerimizi ister istemez terk etmek durumunda kalıyoruz. Belki ve bu sürtüşme bizim kendimizi daha dolaylı şekillerde ifade etmemiz için bir uyarıcı etkisi yaratıyor ve bu da sonuçta bir sanatsal yaratıya yol açıyor.

İçimizde, iç ve dış huzuru arama yönünde bir başka eğilim de bulunuyor. Hayatta kalma güdülerimizle bağlantılı kendi yakıcı, vahşi eğilimlerimizden uzak durmak için çaba gösteriyoruz.  Hayatta kalma şansına sahip olmak için, diğer kişileri fethetme duygusuna kapılıyoruz. Barışçıl ya da başka türlü bir zamanda yaşasak da düşünce tarzımız bizi bulunduğumuz çevrede kolaylıkla rahatsız olan ve istikrarsızlık içine giren kişilere dönüştürebiliyor. Öyle olunca bu saldırgan yanlarımızı barışçıl ruhumuzla nasıl bağdaştırabileceğiz? Biz şeytana pabucu ters giydirecek kötülükler yapabilirken, diğer kişilere, hatta düşmanlarımıza karşı en muhteşem merhameti ve şefkati nasıl gösterebileceğiz?

İçimizde ya da beynimizde neler dönüyor olsa da, ruhlarımız insanlığın evrimi doğrultusunda çok daha karmaşık bir yapıya sahip. Bu karmaşıklık sanatçıların ve edebiyatçıların, içimizdeki insanların üretebileceği en estetik eserlerin süzülüp çıkacağı dipsiz bir volkandan yararlanma olanağı tanıyor. Ve ne yazık ki, bazen bu sanatsal yaratı, savaş sanatıyla da ortaklıklar kurabiliyor. Bütün bilimsel ve sanatsal girişimler, yeryüzündeki insan soyunun gerçekten yok edilmesine de yol açabilecek bir potansiyele de sahip.

Ancak iyimserlikle bakarsak, bu çıkmazdan kurtulmanın hala insani sayılabilecek bir yolu da var. İyi ve olumlu niyet taşıyan yönümüzün bize sağladığı gücü, yolumuzu aydınlatması için kullanabiliriz. Maharet, gelecek kuşaklar için taşınan kaygıları ifade etme yöntemlerini bulan sanatı ortaya koymaktır.

Kendimizi ve içimizde neler olup bittiğini daha etkin bir şekilde keşfetmeliyiz. Bu şekilde eğer içimizde yaşananları paylaşmaktan vazgeçmezsek, git gide daha iyi bir konuma gelebiliriz…

 

 

YORUMSUZ YORUMLAR

I

yenilmekle boğuşurum sabah akşam

ruhum dinlenir her cengin bitişinde

silahlar düşmüş olabilir yere

içimdeki derinlik sığlaşmaz hiç bir anda

yeter ki ben bir olayım canda

sesini, hayalini ve kendimi bulayım orada

 

II

bir soluk yakınlığında

boğazın kurur konuşmasan da

içmeyi unutuverirsin yanında su varken

sürmeden hücreleri tensel titreşime

bilişsizliği cahilce lanetlemeden

bilgeyi terletirsin dünya bilmecesiyle

yeniden kolayca geçirirsin ipliğini zamanın

hiç bir yolcusu olmasa da hayal dünyasının

gerçek ya da sanal alıcısı bulunur diye beklersin sen

evet haklısın,  karışacak bir gün gerçekler ve düşler birbirine

 

III

birden uyanabilir özlemler

göndermeli mi acaba ufuksuz düşleri

yaşamadan kendiliğinden

dillenmiş tanınmışları uzaklaştırmaya korkarsın

bilinmezler dünyasının kilidini açar birileri

hani dersin yaşamıştım ben

yaşamadığım anlarınla karşılaşırsın

unutmadan geleceğini

bana koşarsın

kim bilir

 

IV

ve aslında koşmak

delicesine

çukurlara rağmen

hiç bir vazgeçişe izin vermez bir kapı gibi

cesurane

 

V

efsanelerin kahramanı onlar

tozlu dehlizlerinde tarih yapraklarının

birilerini bekliyor olabilirler

şövalye ruhluları özellikle

kin beslemeyenlerin dünyasındalar

sevdaları en hasından tutkuların

yuvarlak bir gökyüzü tepelerinde

dünyalarının ötesine koşmak isterler

orası orta çağ olsa ne yazar

bugünden farkı ne?

 

VI

kıtalar ötesi yolculuk yapılır yazıyla

uçan kuşlara mektup sarılır

yükü ağır da olsa yorgunluğa değer

kuşlar gibi göçmendir düşünceler

fethedelim yargılamamızın gücüyle

evrenin sunguları çıkmış yağmaya

bilgi de güzellik de orada

kimse almasa, dokunmasa da varlar ya!

 

VII

insanlar yokluklarla boğuşurken

yılgınlıktan dem vur çaresizler için

bilgeliğini konuştur sen de en derin sesinle

tam tam sesleri duyulsun uzaklardan muştular için

yeter de sefilliğine insanlığın

 

VIII

serzenişler çoğun boşlukta

sitemleristimsiz sesler kısık hemi de

yücelerdeki karın suyu inmiyor düze

ellerimi uzatmıştım oysa gökyüzüne

dilenmeye utananlardan değilim

hak ettiğim için yalvarmam

verse de Tanrı vermese de

isteme hakkının peşinde olacağım daima

 

IX

yorumların dünyasında

yaşamak ve yazmak

yazgılarımızın aktığı dünyaya

evrene başkaldırmak

belirsizliklerinden dolayı

aynı ırmakta yıkanmak

farklı suyu olsa da

zamanın eleğinden geçmek

kimileri üstte kimileri altta kalmak

 

yanarken soğumak

ve ürpermek ılık bir dokunuşla

 

 

 

BELGRAT GÜNLERİ

 

I –Çiçek Açan Yapraklar

bitkiler âleminin oluşumuna yakışır biçimde taçlanmış

zamanının en yetkin güzelliğini yansıtarak

güneş eriyip giderken çılgın gövdeler ayaklanmış

yapraklar öncü kol sanki çiçeklerin gelmesi için peşi sıra

okyanuslar aldatıcı bacalarla rahatlama yolunda

sen ve ben uçuk bir arzuyu beslemişiz özenerek

feda oluşları elbette bir yeniden doğuş yaprakların

gölgelerinin altında o yapraklar çiçeklere yer açarken

 

II –Belgrat’ın Kuşları

gökyüzü gölgelendi nostalji kuşlarının bin bir rengiyle

antik sevimli kent çığlıklarla karşılık verdi huşu içinde

genç kızlar o çok aradıkları şefkatle buluşma kuyruğunda

çılgın anlar yaşanırken içkiler fon diplendi bir anda

sayısız kez anlatıldı başa gelenler

iki ırmak birden taştı suçluluk duygusunu tattılar

ozanlar etkileyici destanlarını anlattılar bıkmadan

belgrat’ın kuşları uçup gidiverdi birbiri ardından.

 

III –Onu Bir Dene

korkusuz bakışlar bakanı yakalar

tonlarca kahkaha tatsız ziyafetin üstüne dökülür

nezaket ölümsüzdür

özlem yılları uzar mı uzar

sevenler ve dalga geçenler

havayı kuşku ile kirletir

kontrolü ele almak içindir

karşılık olarak gösterilen kabulle

yaşam aktörleri çıkar sahneye

bacaklar gösterilir geçit törenlerinde

hep birden uçar yarasalar çığlıkların ötesinde

saraylarda en sade varlıklar konaklar

tasarlanan çizgiler zamanı kazımaktadır

yorumlaman gerekir cesareti

bu da işin en zor tarafı besbelli

ne olduğunu kontrol etmezsen

bil ki bitmişsin sen

 

IV –Ufuklarla Oynaşmak

bir kemancı gelir kasabaya

çok mu çok uzak diyarlardan

yılların zamanı delip geçtiğini unutarak

beklentisi dinleyenlerinin

kalmasıdır altında standartların

darılıp gücenmeyle işi olmayan

bir çılgın ozanın da yolu geçer oradan

terk edilmiş bir evin önünde

buluverir kendini nedense

kemancı ve ozan

ikisi de başlar konuşturmaya hünerlerini

kemancı ufuk olurken

ozan söyler şarkının güzel sözlerini

 

V –Otobüsteki Şair

otobüsler çılgına döndürür şairleri

mantık uçuşmaya başlar bulutların üstünde

duygular gıdıklamaya başlar aklı ve hayalleri

aşıklar akıllarını başlarına devşirme derdinde

otobüsteki şair bütün risklere karşın

normal bir yaşam için

öncülük yapma sözünü tutar

yumuşak dokunuşları sözcüklerin

kaygılı zihinleri rahatlatır

ancak yine de pek kolay değildir

otobüstekiler

kafayı yiyebilirler

ve o anda hemen

şairin gerçek yoldaşı olurlar

 

VI –Güzelliği Paylaş

nedir sonucu düşüncelerin en güzelinin

ne ürpertir insanı derinden

korkuların en esaslısı yaşanırken

birileri daha iyisini biliyordur çoğunluk başka türlü

düşünürken

bu bir serap sanki

terk edilmiş umutlarca yaratılan

sirenler bütünsel olmayan olaylar için çalıyorsa

yaşam daha karmaşık hale geliyor tatminsizliklerinden

hoşnutsuz gönüllerin

gelecek senin de zamanın

hazır olduğunda

güzelliği paylaşmak için

 

VII –Geceleyin Sokak Lambaları

karanlıkta sokak lambaları hayalete benzer

umutlar hep şık kaçışların peşindedir

dar sokaklar görüntülerini daraltır

sokak lambaları düşlerime şekil verir

gece henüz erken gibi gözükse de

sokak lambaları bir başka fikirde

kendi yabancılığınla birlikte yürürsün

sokak lambalarını keser geçer çerçevesi zamanın

geceleyin

 

VIII – İki Irmak

çıktılar ortaya ve kucakladılar bizi

yürekleri en hoş arzuyla eridi

varacakları yere ulaştılar

havadaki sarsıntıların öncüsüydüler

iki ırmak yan yana aktılar

garip geceler ve sesler

saklı anılarını geri getirdiler

yankısıyla yüzyıllardır yaşananların

ölümsüz suların çobanları ağladılar

gizemli uzaklıkları içinde kayboldukları için

iki ırmak hep mutlu hissettiler kendilerini

sessiz yarası ayrı oluşun

ve onların birleşmek için durdurulamayan mücadelesi

 

IX –İki Sözcük

beklemeye alınmış bir düşün uzamları uzatıyor en yalın

düşlemimizi

teslim olmamız gereken anlara ihtiyaç olabilir durumu

kurtarmak için

yokluğu düşünerek en iyi şekilde donanmış olmalısınız öyle

değil mi

en iyi yaşama hevesini bulmak için

bir şiir yazmak yeniden yeniden gerilim verilen bir kurgu gibi

tam ortasında olabilirsiniz en zor yaratının

senin en hayalci özlemin için bile sıra gelecektir değil mi

devreye girmek üzereyken var olanı paylaşabilirsin

efsanevi yollar ikinci denemede inancını çizmeyecektir

ölümsüz arzunun uyanışı ile baş ederken

keserek beslediğin yaralar soyulmayacaktır

bütün öykü insani bir ıstırap konusu olabilecekken

iki sözcük senin sloganını veriyor, duruşun ya da neyse

bir ışıldak ile tünelin sonunda ışık daha parlak olabilecektir

dönecektir dünya sahtekar bir konuşmacının ekseninde

seçilen iki sözcük ŞAİR’İN AŞKI’nda tınlayacaktır

 

 

 

 

FIRTINA LALELERİ

 

Feleğin çemberi  dar gelmiş olmalı, birileri

kaçırmıştır hangi kalıbını insanlığın

Dökme taşlar, çakıllar ve kumlar ezilebilir belki

görünmeyen dev eserlerin altında, gerçekten

Yürek daralmalarına çare bulunabilir mi

diyen bilgelerin kendisi karanlıkta her an

 

Yakamozlar deniz üstünde öyle parlıyor ki

kayıplara karışıyor hemen yeni baştan

Yaşam tezgâhında etleri, düşleri

ve küçücük yürekleri doğruyorlar, gerçekten

 

Yazılar, sözler ve özler uçuşuyor

halsiz rüzgârların peşinde

bir an durmaksızın

Öyküler ve masallar can buluyor

destansı kâğıtlarda

dilinde ve elinde ozanların

 

Bir dağ keçisi bakıyor tepenin üstünden

özgürlüğün tadını ve ayazı içerken

Bulutlar halka halka

dolanıyor vadinin kuytularında

ve fışkırıyor öfkeleri  en alttan

Bir bilmece olmalı doğanın

formülü, suyu, ateşi

ve havayı ayıran ve kaynaştıran

İşte o fırtınalar getirdi

buluşturdu soğanlarını lalenin

büyülü formülüyle deniz perilerinin

Aşkla, şevkle donanıverdi lalenin rengi

Bazen koyu mavi, kimileri pembemsi

 

Fırtınalar ezmezdi

narin yanaklarını o zarif çiçeğin

Doğurmuştu doğa cefayı da seviyi de

bilen bilmeliydi ölümsüzlük sihrini

toprağa gömmek zamanı gelmişti

 

Umutsuzluk biçilmezdi, umut yeşermeliydi

hangi dereden su geleceğine bugün

aldırmazdı hayretlerin şeyhi

su da akardı, yaşam da

bulup yolunu kendisi

lalelerle fırtınalar

her daim öperdi

 

yaşamın kendisini

ve birbirlerini…

 Books

 

and more…

Recitals

 

 

 Ankara, Isparta, Istanbul

SHARE

LEAVE A REPLY