Nikola Madzirov

Nikola Madzirov

135
0
SHARE
Autor Nikola Madzirov aus Madzedonien, Berlin, Hotel Bleibtreu, 24.6.2011

Nikola Madzirov (poet, essayist, translator) was born in 1973 in Strumica, R. Macedonia. Italian composer Angelo Ingleze  and American jazz musician Oliver Lake composed music based on Madzirov’s poems. His book Relocated Stone was given Hubert Burda poetry award for authors from Eastern Europe and Miladinov Brothers award at Struga Poetry Evenings. Other awards include Studentski Zbor for best debut and Xu Zhimo Silver Leaf award for European poetry at King’s College, Cambridge. His poems are translated in over thirty languages. Madzirov was granted several international fellowships: International Writing Program (IWP) at University of Iowa in USA; DAAD in Berlin; Marguerite Yourcenar in France.

 

SHTËPIA

 

 

Jetoj në fund të qytetit

si dritat e rrugës që askush

nuk ia ndrron llambën.

Merimanga mbante muret e bashkuara

djersa duart tona të lidhura.

Nëpër vrimat e murit të gurtë

po fshihja arushin me pellush

duke e shpëtuar nga gjumi.

 

Ditë-natë kaloja pragun

duke u kthyer si bleta që

gjithmonë e gjen lulen e saj.

Ishte paqe kur u largova nga shtëpia;

 

Molla e kafshuar nuk ishte zbutur,

Mbi letër ishte pulla me shtëpinë e vjetër të braktisur.

 

Në hapësirat e qeta lëviz qëkur kam lindur

dhe tek unë boshësitë ngjiten

si dëbora që nuk e di

nëse tokës a ajrit i përket.

 

NUK DI

 

 

Të largëta janë të gjitha shtëpitë që shoh në ëndërr

I largët zëri i nënës që netëve

më thërret ndërsa vrapoj drejt fushës me grurë.

 

Të largët jemi ne si topi që humbet golin

dhe fluturon drejt qiellit, jemi të gjallë

si termometri i cili tregon saktë vetëm kur ne

e shikojmë.

 

Realiteti i largët për çdo ditë më pyet

si udhëtari i panjohur që më zgjon në mes të rrugës

me pyetjen “ Ai është autobusi?”.

dhe unë them”Po”, por mendoj “Nuk di”

nuk di ku janë qytetet e gjyshërve të tu

as nëse dëshirojnë të shpëtojnë nga të gjitha sëmundjet

dhe lutjet .

 

Ëndërroj shtëpinë e ëndrrave tona në kodër,

prej nga të shikoj valët e detit që formojnë

kardiogramën e rrëzimeve dhe dashurive tona,

njerëzit që besojnë se nuk kanë për t’u mbytur

dhe rropaten për të mos u harruar.

 

Të largëta mbetën të gjitha kasollet ku fshiheshim nga shiu

dhe nga dhembja e sorkadheve që vdisnin para syve të gjuetarëve

që ishin më shumë të vetmuar se sa të uritur.

 

Çasti i largët përditë më bën pyetjen

“ A është ajo dritarja?A është ajo jeta?”dhe unë i përgjigjem

“Po”, dhe në realitet “Nuk di”?, nuk di kur

do të flasin zogjtë dhe të mos thonë “Qiell”.

 

 

 

HIJET NA KALOJNË DHE IKIN

 

 

Një ditë do të takohemi

Si varka prej letre dhe

bostani që ftohet në lumë.

Trazimi i botës do të jetë

me ne. Diellin me pëllëmbë

do ta errësojmë dhe me fener

njëri-tjetrin do të kërkojmë.

 

Një ditë era

nuk do ta ndryshojë drejtimin.

Një gjethe mështekne do të bjerë

në këpucët tona tek pragu.

Ujqërit do të nisen

drejt pafajësisë sonë.

Fluturat do të lenë polenin e luleve

në fytyrat tona.

 

Një e moshuar çdo mëngjes

do të rrëfejë për ne në dhomën e pritjes.

Dhe kjo që po them

është thënë tashmë: presim erën

si dy flamuj në pikën e kufirit.

 

Një ditë të gjitha hijet

do t’na kalojnë pranë dhe do të ik 

 

 

 

 

I NDARË

 

 

U ndava nga të gjitha të vërtetat për fillimet e para

të trungjeve, lumenjve dhe qyteteve.

Kam emër që do të bëhet rrugë ndarjesh

dhe zemër që del në radiografi.

U ndava dhe prej teje, nënë e të gjithë qiejve

dhe shtëpish të moskokëçarjes.

Tani gjaku im është një i arratisur që s’i takon

vetëm një shpirti dhe plagësh të hapura.

Zoti im jeton në fosforin e fijes së shkrepses,

në hirin që ruan imazhin e pemës së prerë.

Nuk më duhet harta e botës  kur më zë gjumi.

Tani hija e kallirit të grurit mbulon shpresën time

dhe fjala ime vlen

si një orë e vjetër shtëpie që mat kohën.

U ndava prej vetes, për të mbrritur tek lëkura jote

me aromë mjalti dhe erë, tek emri yt

që tregon shqetësim qetësues për mua,

që hap për mua dyert e qyteteve ku fle,

por s’jetoj. U ndava nga ajri, nga uji, nga zjarri.

Toka nga e cila jam i krijuar

në muret e shtëpisë time është e murosur.

Përktheu nga maqedonishtja: Milena Selimi

 

HOME

 

 

I lived at the edge of the town

like a streetlamp whose light bulb

no one ever replaces.

Cobwebs held the walls together,

and sweat our clasped hands.

I hid my teddy bear

in holes in crudely built stone walls

saving him from dreams.

 

Day and night I made the threshold come alive

returning like a bee that

always returns to the previous flower.

It was a time of peace when I left home:

 

the bitten apple was not bruised,

on the letter a stamp with an old abandoned house.

 

From birth I’ve migrated to quiet places

and voids have clung beneath me

like snow that doesn’t know if it belongs

to the earth or to the air.

 

                        Translated by Peggy and Graham W. Reid

 

 

 

I DON’T KNOW

 

 

Distant are all the houses I am dreaming of,

distant is the voice of my mother

calling me for dinner, but I run toward the fields of wheat.

 

We are distant like a ball that misses the goal

and goes toward the sky, we are alive

like a thermometer that is precise only when

we look at it.

 

The distant reality every day questions me

like an unknown traveler who wakes me up in the middle of the journey

saying Is this the right bus?,

and I answer Yes, but I mean I don’t know,

I don’t know the cities of your grandparents

who want to leave behind all discovered diseases

and cures made of patience.

 

I dream of a house on the hill of our longings,

to watch how the waves of the sea draw

the cardiogram of our falls and loves,

how people believe so as not to sink

and step so as not to be forgotten.

 

Distant are all the huts where we hid from the storm

and from the pain of the does dying in front of the eyes of the hunters

who were more lonely than hungry.

 

The distant moment every day asks me

Is this the window? Is this the life? and I say

Yes, but I mean I don’t know, I don’t know if

birds will begin to speak, without uttering A sky.

  

                        Translated by Peggy and Graham W. Reid

 

 

 

SHADOWS PASS US BY

 

 

We’ll meet one day,

like a paper boat and

a watermelon that’s been cooling in the river.

The anxiety of the world will

be with us. Our palms

will eclipse the sun and we’ll

approach each other holding lanterns.

 

One day, the wind won’t

change direction.

The birch will send away leaves

into our shoes on the doorstep.

The wolves will come after

our innocence.

The butterflies will leave

their dust on our cheeks.

 

An old woman will tell stories

about us in the waiting room every morning.

Even what I’m saying has

been said already: we’re waiting for the wind

like two flags on a border.

 

One day every shadow

will pass us by.

 

 

                        Translated by Magdalena Horvat

 

 

 

SEPARATED

 

 

I separated myself from each truth about the beginnings

of rivers, trees, and cities.

I have a name that will be a street of goodbyes

and a heart that appears on X-ray films.

I separated myself even from you, mother of all skies

and carefree houses.

Now my blood is a refugee that belongs

to several souls and open wounds.

My god lives in the phosphorous of a match,

in the ashes holding the shape of the firewood.

I don’t need a map of the world when I fall asleep.

Now the shadow of a stalk of wheat covers my hope,

and my word is as valuable

as an old family watch that doesn’t keep time.

I separated from myself, to arrive at your skin

smelling of honey and wind, at your name

signifying restlessness that calms me down,

opening the doors to the cities in which I sleep,

but don’t live.

I separated myself from the air, the water, the fire.

The earth I was made from

is built into my home.

 

 

 

                        Translated by Peggy and Graham W. Reid

 

 

 

 

SHARE
Previous articleAndrew Singer
Next articleTihomir Jančovski

LEAVE A REPLY