Rozafa Shpuza

Rozafa Shpuza

194
0
SHARE

Rozafa Shpuza was born in Shkodër, the city known as the cradle of photography and the place that gave birth to the giants of Albanian literature, so it is no wonder that Rozafa’s favorite hobbies are poetry and photography. She publishes the book “Kohë ikonash” with poetic prose (2011), which is followed by the poetic volume “Anipse” (2013), “Grizhlat” (2016) and, finally, the poetic volume “Nana i qindiste kryq dimnat” (2020), all with poetries in Geg dialect.

The peculiarity of Rozafa’s creativity is that her poetry has an inevitable connection with photography, and we can honestly say that her photography has a lot of poetry and vice versa.

For more than 25 years, she has been seriously involved in photography. She is a participant in many international photography exhibitions, as well as the author of several personal exhibitions opened in Albania, Kosovo, North Macedonia, Italy, and Montenegro.

With great dedication and passion, she manages her art gallery “Oda”, which she opened in Shkodër, in her parents’ old backyard, where artists from many countries of the world come and open exhibitions.

Jetëshkrim manekinësh

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

erdhën prajshëm

si trungjet që sjell dimnit Kiri

bri kamve të urës me harqe perfekte

njajtë me cicat imagjinare të Rozafës,

që joshin fantazinë e turistëve t’ardhun prej dikutek…

U shkarkuen tinëz syve t’kalimtarëve

prejse qenë krejt cullakë

me krahë t’shtrimë n’erë

gati me rrokë këdo që kalonte andejpari.

Shitësja u ngut me ua mbulue pjesët intime…

si duket u tut se joshja e drunjtë

kishte me e përpie ndër trille erotike.

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

erdhën sfidues

si artistët e nji teatri rruge

që veshin tesha personazhesh mjeranë

mandej zdeshen prore

tue var’ do skonto absurde në qafë.

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

për me u ngujue ndër vitrina,

e me i ba ballë epshit të fshesarve natorë,

që shkruejn mbi avullin e frymve të tyne

dëshira aq perverse

sa vetë buzagazi i manekinëve.

Anipse

manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

mësuen me rrëfye për dashnitë jetëpaka

që lindin e desin përditë

si bryma që praron çdo ag kalldremin e pjacës

e fashitë mirfilli kaosin e afisheve ndër vitrina…

Jetëshkrim manekinësh

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

erdhën prajshëm

si trungjet që sjell dimnit Kiri

bri kamve të urës me harqe perfekte

njajtë me cicat imagjinare të Rozafës,

që joshin fantazinë e turistëve t’ardhun prej dikutek…

U shkarkuen tinëz syve t’kalimtarëve

prejse qenë krejt cullakë

me krahë t’shtrimë n’erë

gati me rrokë këdo që kalonte andejpari.

Shitësja u ngut me ua mbulue pjesët intime…

si duket u tut se joshja e drunjtë

kishte me e përpie ndër trille erotike.

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

erdhën sfidues

si artistët e nji teatri rruge

që veshin tesha personazhesh mjeranë

mandej zdeshen prore

tue var’ do skonto absurde në qafë.

Manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

për me u ngujue ndër vitrina,

e me i ba ballë epshit të fshesarve natorë,

që shkruejn mbi avullin e frymve të tyne

dëshira aq perverse

sa vetë buzagazi i manekinëve.

Anipse

manekinët erdhën vonë në qytetin tem,

mësuen me rrëfye për dashnitë jetëpaka

që lindin e desin përditë

si bryma që praron çdo ag kalldremin e pjacës

e fashitë mirfilli kaosin e afisheve ndër vitrina…

Metamorfozë

Vajzat imcake të qytetit tem

shtegtuen pa cak

në kufijtë imagjinarë t’asaj botës shtremaluqe

vizatue me shkop mbi pluhnin e rrugicës…

Iken

tue lanë mirazhin e përhanun të shpisë

të përkundej prajshëm

nën ritëm degësh të krasituna

që gjyshja ua mbidhte lotin n’nji tas zinku

me plasa të ngatërrueme si flokë shtrigash.

Iken

pa pyet pse gjyshja i mblidhte ato lot…

Iken

tue i ndry fletoret e vjershave, të shndërrueme në ditar

e nisën me dashtë prore

burrat që frymonin ndryshe

e gjumin e banin pa andrra.

Iken

tue lanë të paluem çorçafat e qindisun të pajës

bashkë me jaret e pakëndueme të dasmave.

Vajzat imcake të qytetit tem

shtegtuen pa cak

e tash s’ka kush i mbledh ma lotët

e degëve të krasituna n’oborr…

Mesditë maji

Im atë luen shah n’oborr.

Me sy t’picrruem rreshton ushtarë drunit

mbi kuadratet e njeshun solemnisht si paradë maji.

Aty ku pikon truma

lugu asht birue si sy ciklopi,

e gjyshja s’pranë tue m’porositë

se trumës duhet me i qitë sipër pak ujë

sa me shpërla ndryshkun.

Im atë luen shah në oborr

në pamundësi me gjetë arsyen pse antena e radios

e lidhun për tandën me hardhi të krasituna

s’asht e zoja me kapë nji tjetër stacion,

përpos marshit solemn të paradës.

Jam veç 13

e sandalet e reja m’i shtërngojnë gishtat

teksa marshoj mbi kuadratet bardhezi…

Im atë luen shah në oborr

me shpresë se radioja ka me këndue një tjetër himn

e unë kam me nga’ zbathët n’nji fushë pa kuadrate… 

Rrëfim n’vetë t’parë

N’jetë erdha at’ verën e rreshkun

që u njom prej ujnave të zgrip-lindjes

e u trand prej ulërimave amësore

të denja për nji arie perfekte.

Im atë m’njiti emën legjendash,

kurse nana m’dha cicë deri sa nisa me ndenjë taaa…

Anipse qava n’kupë t’qillit,

gjyshja kambënguli me m’lidhë n’shpërgaj

e kambët m’i zhyti n’sheqer kur lindi im vëlla.

U rrita me marsh paradash e brohorima t’mnershme

e për mbarësi më hodhen uje diten e parë të shkollës.

Çdo verë lava n’oborr qylymin me thakë t’grimë tejet

tue kërcye zbathët sipër tij

si n’ceremonitë pagane.

Ndër fletore matematike shkruva ditar

e për dashnorët naivë përdora iniciale

që tash kot lodhem me i çkodue…

Ju recitova poezi nxanësve t’nji shkolle ndër male

diku mes reales dhe absurdes

mandej i qindisa n’gjergjef tana dëshirat

si me dashtë me i ba zapt n’atë rreth t’tendosun

si nofllat para vajit…

Për ditëlindje nuk ndeza kurrë qira

prejse i druhesha joshjes se mirazheve

t’krijueme prej flakës së tyne t’rrejshme.

N’jetë edha at’ verën e rreshkun

njajtë me këtë t’simjetshmen

kur gjinkallat konkurrojnë me kangtaret e afisheve t’shkyme

e unë shuej etjen me krriklla kabahe birret

n’lokalin me nji shkronjë mangut n’tabelë…

SHARE
Previous articleRIDVAN DIBRA
Next articleOsman Demiri

LEAVE A REPLY