Srđan Sekulić

Crnogorski autor rođen u Prištini na Kosovu 23.11.1993. godine. Bavi se pisanjem kratkih priča i poezije od srednjoškolskih dana. Njegove kratke priče i pesme su do sada objavljivane u crnogorskoj nevladinog organizaciji “Fenomeni” iz Kolašina koja je ujedno i izdavačka kuća i sa kojom je u stalnoj saradnji; u Srbiji je štampan u književnom zborniku iz Bajine Bašte koji se naziva “Kiprijanov kladenac” u izdanju iz 2016. godine; u Bosni i Hercegovini na online kulturnom portalu koji se naziva “Astronaut.ba”; u Hrvatskoj ga je objavila i štampala izdavačka kuća “Durieux” iz Zagreba u svom književnom časopisu “Fantom Slobode”; na Kosovu je njegova poezija prevedena na albanski i objavljena u online kulturnom portalu “Kultplus” sa sedištem u Prištini.

 

Osuđen

Prva izgovorena reč!

Mislim daa…

sam tada osuđen.

 

Danas u kupatilu

osetio sam se staro,

nekako prosvetljeno.

 

Kao deo

ovih mirisa i boja

odvajkada!

 

Mirisi i

boje

su bile reči.

 

 


i dënuar

Fjala e parë e thënë

Mendoj qëë…

atëbotë u dënova.

 

Sot në banjo

u ndjeva i moshuar,

disi i përndritur.

 

Si pjesë

e këtyre aromave dhe ngjyrave

të kahmotshme!

 

Aromat dhe

ngjyrat

ishin fjalë.

 

 

 

Lukin san

Prepričao mi je
svoj san.

Čovek,

taj čudni čovek,

možda se otvara?

 

Ne znam iz kog razloga,

ali moj sluh se

izbistrio.

 

Linije i oblici

mi postaju

uočljiviji.

 

Kraj dèla

padam u trans.

Muzika linije

i boja pokreta me

opijaju.

 

A on

mi je ispričao

svoj san,

levom rukom zapisan.

 

Ah, beše to

čudan san.

 

 

 

Mom prijatelju slikaru

Luki Pešalju  06/06/2013.

 

 

 

Ëndrra e Llukës

Ma rrëfeu

ëndrrën e vet.

Njeriu,

ai njeri i çuditshëm,

mbase po hapet?

 

Nuk e di për ç’arsye,

por dëgjimi im

u kthjell.

 

Vijat dhe format

më bëhen

të qarta.

 

Pranë veprave

Bie në trans.

Muzika e vijës

dhe ngjyra e lëvizjeve më

dehin.

 

E ai

ma rrëfeu

ëndrrën e vet,

me dorën e majtë të shkruar.

 

Ah, ishte ajo

ëndërr e çuditshme.

 

 

 

Mikut tim piktor

Lluka Peshalit 06/06/2013.

 

 

 

 

Iranske urme

Ništa nije ostalo

za nas

 

Ni onih

par godina

 

Samo mi urme

još ponešto

znače

 

Iranske urme

koje liče na šljive

 

Bar negde

cvetaju šljive

ako ne

kod nas

 

A uskoro

će proleće

zamislite

 

 

Hurmet iraniane

Asgjë s’ka mbetur

për ne

 

As ato

pak vite

 

Veç hurmet

aty-këtu

më bëjnë përshtypje

 

Hurmet iraniane

që u ngjajnë kumbullave

 

Të paktën tjetërkund

lulëzojnë kumbullat

nëse jo

te ne

 

E së shpejti

vjen pranvera

merreni me mend

 

 

 

Kodža Mehmed Beg džamija

Ćutiš pored puta

i opominješ

na minulo vreme

 

Napuštena,

olinjalih zidina,

sa minaretom

do pola srušenim

 

Putnici namernici

kad pređu granicu

zapišavaju te,

 

dok kupola tvoja vene.

 

Nema takve lepotice

na Balkanu…

preko Kosova sve do Preševske doline

zavide ti.

 

Ja znam

samo jedno.

 

Kad ulazim u Makedoniju,

spomenem ti ime

i pomolim se.

 

 

 

Xhamia Koxha Mehmet Bej

Hesht buzë rrugës

dhe paralajmëron

për kohën e shkuar

 

E braktisur,

me muret e lëna pas dore,

me minaren

deri gjysmë të rrënuar

 

Udhëtarët kalimtarë

kur kalojnë kufirin

të pshurrin,

 

e kupola jote venitet.

 

S’ka kësi bukuroshe

në Balkan…

nga Kosova deri te Lugina e Preshevës

ta kanë zili.

 

Unë veç

një gjë di.

 

Kur hyj në Maqedoni,

ta përmend emrin

dhe lutem.

 

 

 

 

 

Lefkada

Masilinovo ulje

i portokali

i limun žut

 

Uske uličice

posute laticama

trnovit prut

 

Zvuk mandoline

pa iza ćoška

Kalimera!

Ela, filos!

Banjo, banjo…

 

Lefkada sunčana

sva.

 

Lebdim ka moru

dok pevušim

„Koroido“ od

Vamvakarisa!

 

 

 

 

Lefkada

Vaji i ullirit

dhe portokallët

dhe limoni i verdhë

 

Rrugicat e ngushta

përplot petalesh

thupra gjembore

 

Tingulli i mandolinës

e në skaj të rrugës

Kalimera!

Ela, filos!

Banjo, banjo…

 

Lefkada me diell

gjithandej.

 

Pluskoj drejt detit

teksa këndoj

„Koroido“ nga

Vamvakarisi!

 

Shqipëroi: Qerim Ondozi

 

 

 

 

 

 
SHARE

LEAVE A REPLY