Nadija Rebronja

Nadija Rebronja

378
0
SHARE

Dr. Nadija Rebronja (e lindur në Novi Pazar, më 1982) është poete, eseiste, kritike letrare. Doktoroi letërsinë në Fakultetin Filologjik të Novi Sadit.  Si stipendiste vazhdoi në Institutin e Sllavistikës në Vjenë dhe në Granadë. Për librin “Vallëzim mbi detëra” fitoi çmimin “Aladin Llukaq” kurse vëmendje të jashtëzakonshme zgjoi me studimin shkencor “Dervishi apo njeriu, jeta dhe vdekja”. Nënteksti religjioz i romanit “Dervishi dhe vdekja” i Mesha Selimoviqit. Kjo kritike arti, ka përzgjedhur dhe botuar nga gjuha Spanjolle, përmbledhjen “Alfa, Alef, Elif “(Alea Blanka, Granadë, 2011). Punon si asistente në Departamentin e shkencave filologjike të Universitetit Shtetëror të Novi Pazarit. Nadija Rebronja përkthen vetë nga turqishtja kurse poezitë e saj janë përkthyer dhe botuar në gjuhët: angleze, spanjolle, franceze, italiane, turke, perse, sllovene, polake dhe për herë të parë (vogëlsia ime) ju sjell në shqip, disa vargje nga përmbedhja poetike “Flamenko utopia”.

Nadija Rebronja

Flamenko utopia

ja ne pišem pesme

samo slušam ljude

i gradove

FREDERIKU, ARTISTI, FOTOGRAFI, GRANADËS

ka peizazhe

të përkryera për krim

atje ku qyteti të përqafon

dhe të shtrëngon fortë me duar ngrehinash gjigande

duke të bërë të kullosh në formë rrugësh

fontanave ku shpërlahet kujtesa jote nga emri yt

atje krimineli të lë

të ngjallesh vetëm shesheve

trotuareve

ku ecin vajzat e qeshura

frederik, umetnik fotograf, granadi

postoje pejzaži

savršeni za zločin

tamo gde te grad zagrli

stegne među dlanove od gigantskih zdanja

pusti da iscuriš u obline ulica

gde fontane operu tvoje sećanje na vlastito ime

tamo ti zločinac dozvoli

da oživiš samo u trgovima

pločnicima

i nasmejanim devojkama na njima

LORENA, PIKTORJA BUZË LUMIT

kujtoj shumë mirë

të shkuarën time

në një pikë ujë

në mes të oqeanit

atëbotë isha ujë

kisha formë gjithëkaje që përqafoja

kur njoha zjarrin

fillova edhe më fortë tu besoja çasteve

e shkuara dhe e ardhmja pushuan së rrahuri

apo tingulli i tyre u bë krejtësisht memec

lorena, slikarka, na obali reke

sećam se jako dobro

svoje prošlosti

u jednoj kapi

u sred okeana

tada sam bila voda

imala sam oblik svega

što u tom trenu zagrlim

kada sam upoznala vatru

počela sam još čvršće

da verujem u trenutke

prošlost i budućnost

su prestale da kucaju

ili je njihov zvuk

postao sasvim nem

MIGEL, BANKIERI

njeriu

llustroi këpucët

veshi xhupin

kalimthi

pështyu ujin

dhe shkoi në punë

nuk mendoi

për armiqtë

atë natë uji

dhe pështyma e tretur në të

volli trupin e njeriut mbi sipërfaqe

MUZIKANTËT E METROSË

ne jemi hapsira e bardhë

e kornizuar në numrin zero

rrethi është horizonti

rrethi është laku

rreth qafës

svirači u metrou

mi smo beli prostor

uokviren brojem nula

krug je horizont

krug je omča

oko vrata

NINA SKULPTORJA

pasqyrohem në ujë

pas meje

njëri pas tjetrit rreshtuar

qëndrojnë miliona njerëz

uji më shpërfaqë vetëm mua

ne nuk jemi të dukshëm

nga uji

drejt meje

nga ana tjetër e të ardhmes

del tjetërsia ime

thyen pasqyrimin tim

në copëza refleksesh

duke ndarë pamjet në pika

që kullojnë

do të qetësohet uji

do të shpërfaqemi

në një pamje të re

nina, vajarka

ogledam se u vodi

iza mene

jedan za drugim u nizu

stoje milioni ljudi

voda ogleda samo mene

mi nismo vidljivi

kroz vodu

ka meni

s one strane budućnosti

izranja moja drugost

kada izroni

razbiće moj odraz

delići moje slike

u kapima

slivaće se po njoj

umiriće se voda

ogledaćemo

neku novu sliku

(Prevod na albanski Radije Hoxha)





SHARE
Previous articleVasyl Makhno
Next articleEnesa Mahmić

LEAVE A REPLY