Ana Ahmatova

Ana Ahmatova

155
0
SHARE

Në rrëfyestore

Dhe heshti ai që fal mëkatet.
Ndajnata vjollcë qirinjtë i zbeh.
Dy supe dhe një kokë që zgjatet
Epitrahili i errët fsheh.
Dhe thotë zëri: ” vajzë çohu …_”
Me ngut rreh zemra, me nxitim.
Një çikje në dorashkë tej cohës
Bën kryq – shpërfillshëm – për bekim.

Kenge e takimit të fundit

Gjoksi ngrinte. Ndërkaq pa kuptuar
Çapisja me hapin e ngathët.
Dhe në dorën e djathtë kisha shkuar
Dorashkën e dorës së majtë.
Nuk mbaronin shkallinat e mëdhaja,
Që tre patën qenë gjithnjë!
Pëshpërima e vjeshtës mes panjash,
Më lutej të vdisja me të.
” Më gënjeu me dhele e mashtrime,
Një fat aq i lig sa ska të dytë”.
” Jam dhe unë si ty mikja ime, –
Ia kthej, – do vdes pra me ty…”.

Është këngë e takimit të fundit.
Vështrova sërisht atje lart:
Veç qirinjtë tek dhoma e gjumit
Po digjeshin verdhë – e – përçart.

Peterburg

Jeta ime kaq e gjatë!
Zemra rreh me qetësi.
Hijet tons nën arkada
Mbetur në përjetësi.
Përtej shekujsh që pllakosën
Shoh si çajmë unë e ti:
Ti freskoren te palosur
Ma mban me kokëfortësi.
Ç’mrekulli që qemë pranë
Atij çasti gjithë magji,
Kur mbi Kopësht të Verës hëna
Ngjyrë trëndafili rri.

Perktheu Aurel Plasari

SHARE
Previous articleLorik Sylejmani
Next articleNazim Hikmet

LEAVE A REPLY